pwd. Daria Domek, pwd. Aleksander Domek

Obrzędowość

Bardzo ważne miejsce w życiu każdego harcerza zajmuje ceremoniał i obrzędowość. Przyrzeczenie harcerskie czy zobowiązanie instruktorskie nigdy nie jest czymś banalnym, towarzyszy mu zawsze określony obrządek, często charakterystyczny dla danego środowiska.

Wyjątkowość miejsca, obecność bliskich nam osób, element zaskoczenia - każda drużyna ma swój własny sposób  na „wyjątkowość” – swój własny obrządek.

Warto, aby nadaniu Znaku Zawiszy towarzyszył uroczysty charakter i określony ceremoniał. Ceremoniał powinien być wypracowany indywidualnie, w ramach drużyny. Szczególny charakter tej uroczystości wpływa na wyobraźnię i sprawia, że inni chcą dołączyć do grona „wybrańców”. Odpowiednia oprawa przyznania Znaku Zawiszy podkreśli rangę i wyjątkowy charakter odznaki.

Krzyż to nie wszystko


Jednym ze sposobów zaszczepienia pragnienia zdobywania Znaku Zawiszy w młodych ludziach jest przywoływanie Znaku Zawiszy,  na początku ścieżki harcerskiej – w momencie Przyrzeczenia Harcerskiego. Należy uświadamiać młodym ludziom, iż krzyż harcerski jest dopiero początkiem ciężkiej pracy, służby, ale także wspaniałej drogi do doskonałości.  Jednym z wielu osiągnięć na tej drodze może być właśnie Znak Zawiszy.

Można zauważyć, że ww. propozycje się nie wykluczają, niemniej nie muszą być stosowane równocześnie. Metoda pracy i popularyzacji odznaki w drużynie powinna być dopasowana do indywidualnych potrzeb danej drużyny i osób odznakę zdobywających.

Należy podkreślać indywidualny charakter odznaki i nie zaleca się zdobywania odznaki zbiorowo („hurtowo”) – o odznace należy mówić na forum drużyny, ale przystępować do jej zdobycia powinny wybrane jednostki, które tą decyzje przemyślały (o chęci zdobywania odznaki decyduje harcerz, a nie jego drużynowy/opiekun).

Odznaka, chociaż przyznawana dożywotnio, powinna być odnawiana, tak jak tytuł drużyny grunwaldzkiej – nie obligatoryjnie, ale z własnej woli, przecież na tym polega idea samodoskonalenia.