pwd. Daria Domek, pwd. Aleksander Domek

Opiekun

Młodzi ludzie na swojej drodze ku doskonałości potrzebują wzorców. Dobrze, kiedy nie czują się sami, kiedy wiedzą, że ktoś inny tą drogą już podążał.

Bardzo dobrym rozwiązaniem jest wyznaczenie opiekuna, przewodnika, który pomoże przejść młodemu człowiekowi przez ścieżkę zmian.

Opiekunem może być osoba prawdziwa, powiernik, który będzie przypominał o powziętych postanowieniach i śledził poczynania danej osoby. Powiernik, który będzie w swoim postępowaniu wzorem. Dobrze, jeśli sam zdobywał Znak Zawiszy i będzie mógł o tym opowiedzieć.

Opiekun nie powinien jednak zbytnio ingerować w ścieżkę rozwoju. W końcu to dążenia samego harcerza/harcerki są ważne i nikt za nich pracy wykonywać nie powinien – ważnym jest, aby pamiętać, że to nie opiekunowi, ale samym harcerzom powinno zależeć.

Opieka jednak może przyjąć inne formy. Kiedy młodzi ludzie szukają autorytetów warto im podsyłać postaci znane i szanowane stanowiące część naszej kultury i tradycji. Historia Zawiszy Czarnego, życie Jana Pawła II, wiersze Księdza Twardowskiego, niesamowita opowieść o życiu Zo, życie i śmierć Rudego, Alka, Zośki, historie tysięcy harcerzy z Szarych Szeregów, niezwykła historia kogoś z naszego najbliższego otoczenia, a może opowieść o kimś słyszana w radio czy widziana w telewizji – wszystko to może zainspirować i pobudzić do działania. Czytając o wielkich czynach i dobrym życiu innych ludzi sami chcemy być lepszymi. Znajdujemy w nich punkt odniesienia, ich historie dźwigają nas w górę. Pracując ze Znakiem Zawiszy warto sięgać do takich wzorców, aby obudzić w młodych ludziach pragnienie bycia lepszym.